Kukurydza na biogaz
odmiany do FAO 375

Biogazownia rozlicza się z tony suchej masy organicznej, nie z tony kolb. To zmienia całą logikę doboru odmiany: kierunek energetyczny premiuje rośliny, które jak najdłużej budują biomasę i wchodzą w zbiór z wysokim plonem suchej masy z hektara — a nie te, które szybko oddają wodę z ziarna.

W praktyce oznacza to sięganie po odmiany najpóźniejsze, na jakie pozwala stanowisko. W wielu katalogach skala kończy się w okolicach FAO 290 — AgroSeed oferuje odmiany do FAO 375.

Dlaczego na biogaz wybieramy najpóźniejsze odmiany?

Każdy dodatkowy dzień wegetacji to dodatkowa sucha masa. Późniejsza odmiana na tym samym stanowisku dłużej pracuje na plon biomasy, zanim wejdzie w fazę zbioru.

Przy kierunku ziarnowym ta różnica byłaby nie do przyjęcia — ziarno zeszłoby z pola przy wilgotności, której nie opłaca się suszyć. Przy zbiorze na kiszonkę problem znika, bo i tak zbieramy przy 30–35% suchej masy. Późność przestaje być ryzykiem, a staje się przewagą.

Granicą jest stanowisko, nie odmiana. Najpóźniejsze mieszańce energetyczne mają sens w rejonie I — województwa dolnośląskie, lubuskie, opolskie, śląskie, małopolskie, podkarpackie, świętokrzyskie, lubelskie i wielkopolskie (zob. mapa rejonów). W rejonie II górną granicą jest FAO 275, w rejonie III — FAO 240.

Sorgo nie zawiązuje kolby — cukry gromadzi w łodydze, a te w kiszonce fermentują szybko i równo. Wydajność metanu z tony suchej masy jest jednak niższa niż w kukurydzy, więc sorgo traktujemy jako zabezpieczenie części areału, nie zamiennik. Na dobrym stanowisku dalej wygrywa kukurydza; na piasku i w suchym roku sorgo dowozi masę, której kukurydza już nie da.

Gigant — odmiana energetyczna typu silo-sorgo. Rośliny 300–380 cm, plon zbieranej masy 80–120 t/ha, zawartość cukru 15–16%. Od siewu do kwitnienia 118 dni, więc wymaga pełnego sezonu i cieplejszego stanowiska — podobnie jak najpóźniejsze mieszańce kukurydzy.

Sauri — najwcześniejsza odmiana energetyczna na rynku: masa gotowa do zbioru po 62–65 dniach od wschodów, wysokość 2,30–2,80 m, plon 60–80 t/ha, cukier 15–18%. Ta wczesność otwiera dwa warianty, których kukurydza nie obsłuży: uprawę w rejonach chłodniejszych oraz poplon — po zbiorze zbóż albo po przepadniętym siewie kukurydzy.

Siew sorgo wchodzi później niż kukurydzy: gleba musi mieć 12–14°C, w praktyce druga połowa maja. Kierunek energetyczny prowadzi się przy obsadzie wielokrotnie wyższej niż w kukurydzy — normy wysiewu podajemy przy każdej odmianie.